Highlights

Bij het zwembad aarzelde ze geen moment: ze sprong erin, zonk naar de bodem en werd door haar moeder omhoog gedoken. Terwijl oma en mama nog van de schrik moesten bekomen, zei Ranomi stralend: “Nog een keer!” — het begin van een levenslange liefde voor water.

Als lid van de Nederlandse jeugd kernploeg, onder begeleiding van bondscoach Marcel Wouda en trainster Jeanet Mulder, begon ze haar ontwikkeling richting de top. Haar talent en mentaliteit vielen al snel op — het begin van een veelbelovende zwemcarrière.

Als jongste lid van het estafetteteam hielp ze Nederland naar een bronzen medaille op de 4 x 100 meter vrije slag. Individueel eindigde ze als 13e op de 100 meter vrij — een veelbelovend begin van een carrière die nog vele hoogtepunten zou kennen.

Samen met Femke Heemskerk, Marleen Veldhuis en Inge Dekker veroverde ze olympisch goud op de 4 x 100 meter vrije slag. Haar eerste gouden plak smaakte naar meer. Deze prestatie markeerde het begin van haar opmars naar individueel succes en vormde de basis voor haar ambities richting Londen 2012.

Tijdens het EK kortebaan in Eindhoven zwom ze voor eigen publiek naar vier keer goud, zowel individueel als in de estafettes. Niet veel later zette ze haar vorm kracht bij op het WK kortebaan in Dubai, waar ze nog eens drie wereldtitels pakte op de 50 en 100 meter vrije slag én met het estafetteteam. Een jaar waarin ze haar naam definitief vestigde als wereldtop.

Tijdens de Olympische Spelen in Londen kroonde ze zich tot dubbel olympisch kampioen met goud op zowel de 50 als de 100 meter vrije slag. Met een indrukwekkende splittijd hielp ze het Nederlandse estafetteteam ook naar zilver op de 4 x 100 meter vrij. Eerder dat jaar scherpte ze haar persoonlijk record op de 100 meter vrij aan tot 52,75 in Eindhoven — een tijd die haar status als 's werelds snelste bevestigde.

Tijdens het WK in Barcelona pakte ze goud op de 50 meter vrije slag en voegde daar drie bronzen medailles aan toe. In eigen land, in Eindhoven, scherpte ze het wereldrecord op de 50 meter vrij in kortebaan aan tot 23,24 seconden. Ze sloot het jaar af op het EK kortebaan in Herning, waar ze dubbel goud behaalde op de 50 en 100 meter vrije slag.

Op de Olympische Spelen in Rio behaalde ze de finaleplaatsen op zowel de 50 als 100 meter vrije slag.
Later dat jaar blonk ze uit op het WK kortebaan in Windsor met vijf medailles, waaronder goud op de 50 meter vrije slag. Een jaar vol snelheid, veerkracht en internationale klasse.

Kort daarna schreef ze geschiedenis: met een tijd van 22.93 werd ze de eerste vrouw ooit die onder de 23 seconden zwom op de 50 meter vrije slag in kortebaan. Een wereldrecord dat haar explosieve kracht en ongeëvenaarde sprintvermogen onderstreepte.

Na het uitstel van de Olympische Spelen in Tokio, werd Ranomi tweemaal vierde. Op het EK in Boedapest pakte ze goud op de 50 vrij en 50 vlinder. Haar carrière sloot ze af met een persoonlijk record op de 50 vlinder tijdens het WK korte baan in Abu Dhabi — haar “beste race ooit”.

Na meer dan vijftien jaar vol trainingen, overwinningen en olympische hoogtepunten voelde ze dat het moment daar was om een nieuw pad in te slaan. Ze nam afscheid van het professionele zwemmen met trots, dankbaarheid en een rugzak vol ervaring. Wat bleef, was haar liefde voor de sport — maar ook de ruimte om te ontdekken wie ze is buiten het zwembad.

Met de geboorte van haar dochter Livia verschoof haar wereld van internationale competities naar het ritme van het gezinsleven. Dezelfde toewijding en focus die haar carrière kenmerkten, kwamen nu tot uiting in haar rol als moeder.