Groepsproces

31-1-2014 | Nieuws

Ranomi heeft deze maand voor de tweede maal een blog geschreven voor Eiffel. Deze keer vanuit het trainingskamp in Thailand.

Zwemmen is en blijft een individuele sport. De wedstrijd zwem je alleen. Niks of niemand kan je helpen. Het enige teamelement in wedstrijdverband is de estafette, maar ook daar zwem je met zijn vieren en toch weer niet. Want eenieder zwemt zijn of haar eigen race en daarna gaat de volgende pas. En de opgetelde tijden zorgen voor het eindresultaat.

Momenteel verblijf ik met de nationale ploeg in Phuket (Thailand) voor een drieweekse trainingsstage. Hier worden veel meters gemaakt, maar liggen de accenten ook op techniek en krachttraining. Algemene fitheid, sterker worden dus.

Daarnaast hebben we als groep een paar praatsessies gehad onder leiding van Joop Alberda. Na het vertrek van Jacco naar Australië vorige maand is Joop aangesteld als technisch directeur van de KNZB.  Hij is een meester in het voorhouden van een spiegel: wie ben je als individuele zwemmer? Hoe wil je jezelf profileren? Enzovoorts.

Je ligt weliswaar hele dagen met je kop in het water baantjes te trekken, maar je mag nooit vergeten dat je ook onderdeel uitmaakt van een groep. Met Wendy van der Zanden, Bastiaan Lijesen en Jasper van Mierlo train ik onder leiding van coach Christiaan Sloof. Samen met de groep van Marcel Wouda vormen we het Nationaal Training Centrum Eindhoven. En de NTC’s uit Eindhoven, Amsterdam en Drachten vormen samen weer het Elite Team, ofwel de Nederlandse zwemploeg.

Ook in dat groepsproces houdt Joop ons vaak de spiegel voor: wat wil je uitstralen? Als individu, met je directe collega’s, op dezelfde afdeling of locatie.

Volgens mij heeft de nationale ploeg vele overeenkomsten met Eiffel. En zijn bepaalde groepsprocessen identiek. Je bent nooit uitgeleerd in je leven. Daarom hoop ik dat deze unieke kruisbestuiving die we hebben nog jaren gaat voortduren.

Sportieve groet,

Ranomi

1794595_591468264256864_1411147702_n

Hand in hand, kameraden

23-1-2014 | Nieuws

Onlangs verscheen er een artikel in De Telegraaf over Ranomi en haar coach Christiaan Sloof. Deze reportage is door Luuk Blijboom gemaakt vanuit Thailand, waar de Nederlandse zwemploeg verblijft voor een trainingsstage.

THALANG – Als een grote zwarte slang kronkelt Thepkassatri Road onder een dak palmen en bananenbomen, met het stadje Thalang als eindbestemming. Op het asfalt slapende straathonden komen pas luid keffend in beweging wanneer passerende tuk tuks hun ontwijkende manoeuvre al ruimschoots hebben ingezet. Zodra het geblaf verstomt, dommelt de uithoek van het Thaise schiereiland Phuket weer vredig in.

Het is hier, op het schitterende Thanyapura sportcomplex, waar de Nederlandse zwemploeg haar intrek heeft genomen voor een trainingsstage van drie weken. Dat het parallelle universum genaamd Patong slechts 35 kilometer verderop ligt, is welhaast onwerkelijk. Op de beruchte Bangla Road draait het, in het schijnsel van flikkerende neonreclames, om drie B’s. Bier. Babes. Baht. Aan deze zijde van het spectrum staan drie R’s centraal.
Rust. Reinheid. Regelmaat. Voor Christiaan Sloof komt daar nog een vierde R bij. Raad. 26 jaar oud pas, een onbeschreven blad in het internationale zwemmen en nu al coach van drievoudig olympisch kampioene Ranomi Kromowidjojo. Dus absorbeert hij als een spons alle adviezen die hem links en rechts worden aangedragen. Zo gek is het toch niet dat hij zijn weg nog moet vinden aan de zijde van de koningin van Londen?

,,Stel: Ronald Koeman gaat weg bij Feyenoord en er komt een nieuwe trainer. Dan sta je ook te kijken. Wat kan-ie? Wat doet-ie? Nu Jon-Dahl Tomasson coach wordt van Roda JC, gebeurt hetzelfde. Kan zo’n gast dat wel aan?’’
De vergelijking met de stadionclub komt niet uit de lucht vallen. Eens kind van De Kuip, altijd kind van de Kuip. Tot de laatste snik.
,,Ik ben Feyenoorder. En daar ben ik trots op. Normaal doen, hard werken, dat spreekt me enorm aan. Geen woorden maar daden. Echt, beter kan het niet verwoord worden.’’
,,Ik steun mijn club door dik en dun. Er zijn, ook in tijden van tegenslag, daar gaat het om. Dat heb ik ook met mijn atleten. Ik ga voor mijn sporters. De onvoorwaardelijkheid waarmee ik achter Feyenoord sta, is dezelfde als waarmee ik achter mijn zwemmers sta.’’
Sinds hij stopte als actief zwemmer heeft hij een seizoenkaart voor De Kuip. Jarenlang bevolkte Culemborger Sloof vak X. Omdat hij vorig jaar te laat was met verlengen, staat hij nu noodgedwongen in vak W.
,,Ik ging vroeger ook naar uitwedstrijden, maar daar heb ik nu écht geen tijd voor. Sterker, ik heb dit seizoen al drie thuiswedstrijden gemist. Het zwemmen gaat nu wel echt voor. Maar als het even kan, zit ik in het stadion. Ik vind Feyenoord een heel fijne uitlaatklep. Lekker met de meute mee blèren en je hoofd vrij maken door met iets heel anders bezig te zijn. Ik behoor tot dat deel van het Legioen dat negentig minuten lang staat. Zo hoor je namelijk naar een voetbalwedstrijd te kijken.’’
Vroeger was het uitje naar Zuid het tweewekelijkse hoogtepunt van zijn bestaan. Nu heeft hij (ook) andere zaken aan zijn hoofd. Dat hij nota bene in Eindhoven werkzaam is, maakt hem soms tot middelpunt van lichte spot. Het is niet anders. ,,10-0. Meer hoef ik eigenlijk niet te zeggen.’’

image-4087021
Hij wordt gewaardeerd om wie hij is. Niet voor niets durfde Kromowidjojo de gok aan om in zee te gaan met een trainer die slechts drie jaar jonger dan zij. ,,Het klinkt misschien een beetje vreemd voor iemand van 23, maar ik was er aan toe om een eigen inbreng in mijn programma te krijgen. Deze nieuwe situatie maakt dat ik veel bewuster bezig ben met het zwemmen. Het is goed om niet alleen het lichaam, maar ook de geest op zijn tijd nieuwe prikkels te geven.’’
,,Als topsporter moet je er voor waken dat zaken hun gangetje gaan. In de flow zitten is heel mooi, maar een keertje behoorlijk uit je comfort zone gehaald worden is ook niet verkeerd. Niet alle sporters durven zo’n keuze te maken. Er is heel wat lef voor nodig, zeker. Maar dat geldt ook voor het zwemmen van een olympische finale.’’
Laat ze het zo zeggen. ,,Dit is niet de gemakkelijkste weg. Wel de weg waar ik bewust voor kies.’’
Toen Sloof als beginnend trainer van De Waterkip in Barneveld voor de eerste maal kennis maakte met Jacco Verhaeren, stak hij zijn bewondering voor de succescoach niet onder stoelen of banken. Hij wilde graag de tweede Verhaeren worden, klonk het bij die gelegenheid. Hij werd snel uit de droom geholpen. Dat zou hem niet verder brengen. De eerste Christiaan Sloof worden, daar zou hij veel meer mee opschieten.

,,Ik kijk vooral naar Chris als persoon’’, verduidelijkt Kromowidjojo. ,,Hij is de ideale coach voor een overlegmodel.’’
Sloof speelt die rol met verve. ,,Ranomi is zich héél bewust van wat ze wel en niet kan. En van wat ze nodig heeft. Door daar iets losser mee om te gaan, ontstaat een wisselwerking. Als ik haar heel strak zou coachen en mijn wil zou doordrukken, zou er meteen frictie ontstaan. Bij haar hoef je er niet bovenop te zitten, omdat ze bewezen heeft te weten wat goed voor haar is.’’
Werken op basis van gelijkheid is in zijn optiek geen probleem. ,,Dat deze situatie op mondiaal topniveau uniek is, wil niet zeggen dat het gedoemd is te mislukken. Ranomi heeft deze keuze bij haar volle verstand gemaakt, dus ik neem aan dat zij hier ook niet mee zit. Als ik ergens in geloof, sta ik heus wel op mijn strepen. Ik sta alleen niet als een dictator langs de badrand.’’
,,Ik heb eigenlijk een soort knuffelbeer als coach’’, zegt Kromo. Lachend: ,,Ik gebruik hem alleen niet in die hoedanigheid, hoor. Daar heb ik iemand anders voor.’’

Sloof beseft dagelijks hoe bevoorrecht hij is. ,,Alle zwemtrainers van Nederland zouden dolgraag in mijn schoenen willen staan.’’ Neem deze middag. ,,Sta je als jong broekie ineens training te geven aan Pieter van den Hoogenband, die hier anderhalve week met de groep mee traint. Ik klap er niet van dicht. Maar het maakt wel duidelijk hoe bijzonder deze baan is.’’
Aan de rol van haar vriend moet volgens Kromowidjojo niet te veel waarde worden gehecht. ,,Werk en privé compleet gescheiden houden, dat bestaat niet. Hij is natuurlijk mijn steun en toeverlaat, hij weet als geen ander hoe ik me voel. Maar Piet bemoeit zich niet met mijn keuzes. Hij heeft niet geprobeerd mij een bepaalde kant op te dwingen of zo. Ik ga mijn eigen gang.’’
Het succes in tweevoud van Londen heeft haar veranderd, al kan ze niet onder woorden brengen welke transformatie ze heeft ondergaan. ,,Tussen Peking 2008 en Londen 2012 heb ik vier jaar lang oogkleppen op gehad. Londen was het Heilige Doel, dat heb ik uiteindelijk bereikt. Daarna besefte ik dat er meer was. Ik had nog altijd niet mijn allerbeste races gezwommen. Dus wilde ik diep van binnen verder. Met plezier als kernwoord.’’ ,,De gretigheid is anders, de route naar Rio is niet dezelfde als de route naar Londen. Laat ik het zo zeggen. Ik heb nog steeds oogkleppen op. Ze staan alleen wat wijder uit elkaar.’’ ,,In een casino zul je mij niet aantreffen, ik gok nooit. Dat neemt niet weg dat ik wel een risico durf te nemen. Aan elke stap die je neemt zijn risico’s verbonden. Dat geldt overigens ook wanneer je op straat oversteekt.’’

Sloof weet het. ,,Dit vak heeft een hoog afbreukrisico, al laat ik me daar op geen enkele manier door leiden. Ik besef wat de impact is wanneer je trainer bent van Ranomi Kromowidjojo. Dat ik de coach ben van een van de uithangborden van de Nederlandse sport, stimuleert en motiveert me alleen maar om alles te geven, hard te werken en mezelf voortdurend te verbeteren. Ik wil niet dat het me verlamt in mijn doen en laten.’’ ,,Ranomi heeft voor me gekozen omdat ik ben wie ik ben. Als ik anders ga doen omdat ik denk dat ik anders mijn baan kwijt raak, zou dat alleen maar een averechts effect sorteren.’’
,,Je moet vooral eerlijk naar jezelf zijn’’, vult Kromowidjojo hem aan. ,,Mocht deze samenwerking de komende jaren niet blijken te werken, dan heeft het geen enkele zin om koste wat kost toch door te gaan met elkaar, omdat je voor de buitenwereld iets meent te moeten bewijzen. Daar is overigens geen enkele aanleiding toe. En dat zal niet gebeuren ook, vermoed ik.’’
Waarom beider samenwerking een doorslaand succes wordt? De coach: ,,Ranomi is Ranomi.’’ De zwemster: ,,Chris wil stiekem de beste trainer van de wereld worden. Ik wil de beste zwemster van de wereld blijven. En daar hebben we elkaar voor nodig.’’
Hand in hand, kameraden.

Felicitaties voor Joeri vanuit Thailand!

22-1-2014 | Nieuws

De Nederlandse zwemtop steekt Joeri Verlinden graag een hart onder de riem en wenst hem een fijne verjaardag vanuit het trainingskamp in Thailand!

2013. Het jaar is voorbij gevlogen!

14-1-2014 | Media, Nieuws, Tijdschriften / Krant

Bijna maandelijks schrijft Ranomi een blog voor Eiffel:

Na het onvergetelijke 2012, met de olympische gouden plakken en alles wat daarna kwam, leek 2013 een lastig jaar te worden. Het kon tenslotte ‘alleen maar minder worden’. Sportief gezien is aan de top komen zwaar, maar aan de top blijven nog veel zwaarder.

Daarom ben ik trots op wat ik afgelopen seizoen heb gepresteerd. Hard zwemmen op het juiste moment. Een korte opsomming van mijn resultaten in 2013:
- Wereldkampioenschappen Barcelona: goud 50m vrije slag, brons 100m vrije slag, brons 50m vlinderslag, brons 4x100m vrije slag;
- World Cup Eindhoven: wereldrecord 50m vrije slag op de korte baan;
- World Cup Berlijn: Nederlands record 100m vrije slag op de korte baan;
- Europese Kampioenschappen Herning: goud 50m en 100m vrije slag, brons 4x50m wisselslag estafette gemengd.

Ook buiten het bad heb ik me in verschillende opzichten verdienstelijk gemaakt. Zo ben ik officieel ambassadeur van Unicef geworden. Mocht ik mijn opwachting maken in verschillende tv-shows, zoals De Dino Show en RTL Late Night. Met het geld behorende bij de Dagblad van het Noorden-prijs heb ik lokale (Groninger) projecten gesteund, waaronder de zeehondencrèche Pieterburen en de aanleg van een bos bij mijn oude basisschool in Sauwerd. Bovendien heb ik een belangrijke financiële bijdrage geleverd aan de totstandkoming van het eerste Noord-Nederlands kampioenschap Brazilian Jiu-Jitsu.

Het zwemjaar 2013 begon voor mij in januari met een trainingskamp in Thailand. Ik heb verschillende wedstrijden gezwommen over de hele wereld, onder andere in Monaco, Rome, Dubai, Doha en Barcelona. Ik heb zelfs uitstapjes gemaakt naar andere sporten. Samen met mijn teamgenoten hebben we bijvoorbeeld een maand lang serieus geroeid. Om meer rompstabiliteit te krijgen zijn we gaan buikdansen. En om bewuster om te gaan met onze ademhaling hebben we speciale ademhalingssessies gevolgd. Het jaar heb ik op een heerlijk rustige manier afgesloten op Vlieland.

Doelen stellen, goed analyseren en kritisch kijken of ik op schema lig. De concurrentie ligt niet stil (of eigenlijk wel, in het water is dat namelijk de truc om hard te zwemmen…) en daarom zal ik in 2014 meer dan ooit op zoek moeten gaan naar uitersten. Mijn grenzen verleggen. Constant streven naar perfectie. En daarnaast ga ik mijn uiterste best doen om mijn relatie met goede vrienden en familie op een prettige manier te onderhouden; de mensen die mij onvoorwaardelijk steunen als het goed gaat, maar, belangrijker, ook in moeilijke tijden. De juiste balans tussen inspanning en ontspanning, arbeid en rust. Daar komt mijn focus te liggen.

Ik word soms gek van het te pas en te onpas strooien met de term ‘inspirerend’. 2014 wordt hopelijk het jaar waar moed, ambitie en discipline de boventoon gaan voeren. We moeten weer hard werken en bewust genieten van het hele proces. Voor mij persoonlijk begint het jaar goed met – alweer – een trainingskamp in Thailand. “Is dat nou nodig?”, hoor ik u denken. Jazeker!, is het antwoord. Deze winter wordt de basis gelegd voor de topprestaties van komende zomer. En voordat je het weet staan we al in Rio….:-)